Stap 6: Geschiedschrijving

We kunnen zo’n beetje alles wat er in bibliotheken staat nu gaan herschrijven; ons bestaan op aarde is altijd al vrij geweest, we hebben nog nooit iemand iets gekost, maar deze staat, deze gezamenlijke ervaring van de souplesse van het samenleven is ons altijd ontnomen. Daardoor zijn we er zelf allemaal naar gaan leven. Maar nu weten we helder wat de bron daarvan was. We kunnen nu dus alles gaan herschrijven, vanuit het werkelijk weten van wat er onzichtbaar (in ons bewustzijn) altijd gaande is geweest.

Rewriting the library, rewriting history, rewriting the picture, rewriting the possibilities of the future.

We weten nu dat ons gezamenlijk verleden puur uit een staat van onderdrukking is voortgekomen. Het heeft nooit iets met de economie te maken gehad, noch met geld. Dat is via het boek ‘Als de regering ineens oplost‘ voor iedereen aanwijsbaar gemaakt.

Alle problemen zijn altijd vanuit onze staat van onderdrukking voortgekomen, het leven leeg geroofd van haar gezamenlijke (!) vrije levenstoegang. En het laatste stuk besef daarvan zit in ons eigen bewustzijn: al het normale waarnemen, ons onderscheidend vermogen, was in ons eigen bewustzijn onderdrukt, uitgestoten geraakt. We krijgen zelf nu dus ook een heel ander zicht op onze eigen persoonlijke geschiedenis, nu we het normale weer kennen, herkennen, kunnen onderscheiden, en dus kunnen leven.

En hoewel dit hier als ‘Stap 6’ genoemd staat, heeft de geschiedenis zichzelf nu dus al herschreven: alle betekenissen zijn al veranderd, ook al leeft de wereld om jou heen het normale samenleven misschien nog niet, jij weet nu dat het niet leven van dit normale nu juist alle problemen veroorzaakt die maar doorgaan.

Je hebt nu dus AL zicht op de werkelijke waarheid van onze geschiedenis, dit begint zich in onszelf nu al te herschrijven. Vroeger, toen jij klein was, waren de arme kinderen waarvoor jij geld moest verzamelen, helemaal niet arm. Ook toen al waren ze kunstmatig arm gemaakt, doordat hen betaalmiddel onthouden werd.

Je weet dus dat het geen enkel nut heeft om bij ieder nieuw probleem dat zich voordoet, je daar weer helemaal aan te koppelen, aan dat probleem, alsof in dat nieuwe probleem de oplossing zit …….

Het probleem waardoor alle collectieve problemen er zijn, ook de milieuproblemen, is altijd al precies hetzelfde geweest: het mensen onthouden van hun vrije levenstoegang. De mens raakt daardoor psychisch gekoppeld aan het denken ‘dat je het leven naar je toe moet zien te graaien’. Met alle gevolgen van dien. Met het juist vrij door laten stromen van het leven van de mens hebben we hier een streep doorheen gezet.

We zijn letterlijk zelf degenen die er een streep doorheen dienen te zetten. We zijn dus zelf de transmutatie. Als je het niet zelf doet, dan zeg je dat iemand buiten jou dient te beslissen over leven en dood. En je ziet dat die gek buiten jou niet voor het leven kiest. Dus kies maar gewoon lekker zelf: dat is een gigantische omkering van de geschiedenis op aarde. Zo ‘klein’ is het; het ligt echt werkelijk in onszelf, de keuze waar het om gaat.

Advertenties